“ΘΕΟΔΡΟΜΙΑΣ 25 Χρόνια. Διακόπτουμε τήν ἔκδοσή της”

Την Κυριακή 14 Απριλίου (Δ΄ Νηστειών) στην αίθουσα της Εταιρείας Ορθοδόξων Σπουδών (Σούτσου 3) και ώρες 11:30-13:00 στο καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα ο πρωτοπρεσβύτερος καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης παρουσίασε το θέμα “ΘΕΟΔΡΟΜΙΑΣ 25 Χρόνια. Διακόπτουμε τήν ἔκδοσή της”.

Κανένας Επίσκοπος σε όλη την Ορθοδοξία δεν θα τους βάλει στη θέση τους;

ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΣΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΣΙΩΠΑ:

Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης και βιοηθική: Πού πάμε;

Αλίμονο! Μεταπατερικοί, οικουμενιστές θεολόγοι, σπεύδουν να θεσπίσουν Ορθόδοξη διδασκαλία για τις επιστημονικές εξελίξεις

Γράφει ο Mandatoras για katanixi.gr

Αν το Πατριαρχείο κινδυνεύει από τον ίδιο τον Πατριάρχη του, ποιος θα σώσει το λαό; | Κατάνυξη

Γράφει ο Mandatoras για katanixi.gr 

Η θέση αυτή του Πατριάρχη είναι προβληματική και άκρως επικίνδυνη, γιατί απλώνει ένα διάτρητο πέπλο, για να σκεπάσει τη θεολογική γύμνια της άυλης μεταπατερικής του νεωτερικότητας

Κασσάνδρες* στους κόλπους της Εκκλησίας

 Γράφει ο Mandatoras για katanixi.gr

Άραγε ο Κύπρου Γεώργιος “ξοφλάει” με δόσεις το τίμημα της εκλογής του;

Σκέψεις ενός καθημερινού ανθρώπου σε μια χώρα ναυάγιο…

Γράφει ο Mandatoras για katanixi.gr

Σε μια Ελλάδα που αργοσβήνει έχουν τοποθετηθεί σε κρίσιμα σημεία οι ωρολογιακές βόμβες της νέας τυραννίας των παγκοσμιοποιητών

«Εις μνημόσυνον αιώνιον, παπά Αντώνη με το καλό στον Παράδεισο»

Φεύγεις όμως γεμάτος εφόδια ζωής αιωνίου, πρώτον εξαιτίας της καλής σου καρδιάς και δεύτερον για το πλούσιο έργο που άφησες πίσω σου στην Τριανδρία!

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr
Ως γνήσια πνευματικά τέκνα του μακαριστού πατρός Νικολάου Μανώλη, όλοι εμείς οι συντελεστές κυρίως του Ιστολογίου «Κατάνυξη», αποχαιρετούμε με αυτές τις λίγες γραμμές, τον προσφιλή και ευλαβή ιερέα της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού, μακαριστό πλέον Αρχιμανδρίτη, πατέρα Αντώνιο Πακαλίδη.

Με λύπη πληροφορηθήκαμε αργά το μεσημέρι της 1ης Φεβρουαρίου 2022 την είδηση της κοιμήσεώς του. Καλό ταξίδι παπά Αντώνη! Με το καλό στον Παράδεισο και καλή αντάμωση με τον αγαπημένο μας γέροντα, τον παπά Νικόλα Μανώλη.

Ήσουν ένας από τους τελευταίους ιερείς που συλλειτούργησε μαζί του, πριν από την διακοπή μνημοσύνου που έκανε στον οικείο του Μητροπολίτη κ. Άνθιμο, για λόγους Πίστεως τον Φεβρουάριο του 2017. Σου οφείλουμε μία τελευταία ευχαριστία λοιπόν, γιατί ήσουν ο μόνος ίσως από τους μητροπολιτικούς ιερείς που κατάλαβες την ζέουσα πίστη της καρδιάς του και τη γεμάτη καλοσύνη ψυχή του. Τον έστειλαν σε σένα εν είδη «τιμωρίας» και «παιδαγωγίας», μετά από δικαστήρια και πολλές ταλαιπωρίες, με μόνο αδίκημα την αντιοικουμενιστική του δράση και τον υπερβάλλοντα ζήλο Χριστού. Σαν να μην είναι αυτό το ζητούμενο για τον καθένα μας από τον ίδιο τον Χριστό. «Ζεστούς σας θέλω στην Πίστη και όχι χλιαρούς… Τους χλιαρούς θα τους εμμέσω…», έτσι δεν λέει διαχρονικά το Πανάγιο στόμα Του;

Τιμωρήθηκε λοιπόν και στάλθηκε άρον άρον από τον προφήτη Ηλία Άνω Πόλεως όπου πάνω από εικοσαετία επαξίως υπηρετούσε, σε σένα στον Άγιο Σπυρίδωνα Τριανδρίας. Με εντολές όμως ρητές και κατηγορηματικές. Οι εντολές αφορούσαν εσένα αυτήν την φορά. Να μην τον αφήσεις σε χλωρό κλαρί. Να βρεις τρόπο να τον τυλίξεις σε μια κόλλα χαρτί για τις «παρατυπίες» του, ασκώντας όση περισσότερη σκληρότητα μπορούσες προς το πρόσωπό του. Αυτό το σχέδιο άλλωστε είχε πετύχει ήδη μια φορά με τους προηγούμενους συνεφημερίους του και τους έδωσε τα τεκμήρια ενοχής που έψαχναν για την «σταύρωσή» του. Γιατί όχι και τώρα;…

Έτσι πίστευαν πως το ίδιο ακριβώς θα κάνεις κι εσύ, ως πειθήνιο όργανό τους, χάριν του επαίνου τους, αλλά και με το δέλεαρ πιθανού «προβιβασμού» σου. Πολλοί προβιβάστηκαν εκείνο το διάστημα εξ’ αφορμής της δίωξης του παπά Νικόλα που ακροβατούσε στα όρια της Ορθοδοξίας, όπως διατείνονταν κακεντρεχώς.

Προς τιμήν σου όμως εσύ παπά Αντώνη δεν υπέκυψες σε αυτόν τον πειρασμό. Σε κέρδισε αμέσως το άδολο του χαρακτήρος του μακαριστού γέροντά μας, γιατί σε αντίθεση με κάποιους άλλους, εσύ ήσουν καλόψυχος και καλλιεργημένος. Είδες από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησες στο γραφείο σου, ένα «δαρμένο σκυλί» στο πρόσωπό του, όπως ομολόγησες στον ίδιο και στην παπαδιά του αργότερα. Τον λυπήθηκες, τον αγκάλιασες, τον σεβάστηκες. Σεβάστηκες όλον αυτόν τον αγώνα του και την αγωνία του και ζήσατε τα λίγα χρόνια της συνεφημερίας σας μαζί και με τους υπόλοιπους αξιόλογους ιερείς του Αγίου Σπυρίδωνα, ζωήν χαρισάμενην όπως λέει ο λαός.


Πάντα σε μνημόνευε με αγάπη και ευγνωμοσύνη όλα αυτά τα χρόνια της Αποτείχισής του ο παπά Νικόλας. Δίσταζε όμως να εκφραστεί δημόσια, γιατί φοβόταν ότι θα σου κάνει κακό με αυτόν τον τρόπο. Άλλος έπρεπε να φαίνεσαι στην Μητρόπολη.

Μην φοβάσαι όμως κανέναν παπά Αντώνη! Κανείς δεν μπορεί να έρθει τώρα και να σου ζητήσει τα «ρέστα» για όλα αυτά… Αντίθετα, πιστεύουμε ακράδαντα πως δι’ ευχών του μακαριστού γέροντά μας θα αποζημιωθείς επάξια από τον Ελεήμονα και Πλουτονοδότη Κύριο, για την αγάπη που μας έδειξες. Ουράνιος θα είναι πλέον ο μισθός σου από Αυτόν που ετάζει νεφρούς και καρδίας. Δικό Του θέλημα άλλωστε ήταν να παρέλθεις και εσύ από αυτήν την μάταιη ζωή. Φεύγεις όμως γεμάτος εφόδια ζωής αιωνίου, πρώτον εξαιτίας της καλής σου καρδιάς και δεύτερον για το πλούσιο έργο που άφησες πίσω σου στην Τριανδρία ως άξιος ποιμήν τους όλα αυτά τα χρόνια. Πολλοί θα σε κλάψουν παπά Αντώνη, ανάμεσά τους και εμείς.

Ένας προς έναν ερχόμαστε νοερώς με πρώτον και καλύτερον τον ευλαβέστατο λευίτη ιερέα παπά Χαράλαμπο Μανώλη, πατέρα του παπά Νικόλα μας, να πάρουμε την αγία ευχή σου. Ασπαζόμενοι την δεξιάν σου, σου ευχόμαστε εκ βάθους ψυχής, με το καλό στον Παράδεισο παπά Αντώνη και καλή αντάμωση!


Σε ευχαριστούμε για όλα!

Μετά τιμής,

Τα μέλη του Ιστολογίου «Κατάνυξη»

https://katanixi.gr/

Σε καιρό αίρεσεως, τι θα μας ωφελήσει η ενότητα αν χάσουμε την ψυχη μας;

Αγαπητέ κ Καραγιάννη

Ως φοιτητή η πρόνοια του Θεού με οδήγησε στην πνευματική αγκαλιά ενός κληρικού, που θυμάμαι από τότε "σκανδάλιζε":

με την δίχως ωράρια παρουσία του στον Ιερό Ναό Προφητου Ηλιού Άνω Πόλεως Θεσσαλονίκης,
με τις ατελείωτες ουρές εξομολογήσεων κυρίως φοιτητών,
με τις τουλάχιστον 3 κάθε εβδομάδα μικρές Αγιορείτικες αγρυπνίες και μεγάλες δωδεκάωρες σε κάθε Δεσποτική και Θεομητορική εορτή
με τις ατελείωτες ώρες προσομιδή ακόμη και κάθε Κυριακή
Μαζί με τον παπα Σπύρο που είχε την ευθύνη του Συσσιτίου γερόντων, αποτελούσαν μια πνευματική όαση. Θεατρικές παραστάσεις με πρωταγωνιστές τον απλό λαό, κατηχητικά τμήματα ζωντανά και δραστήρια, κάλαντα στην Ενορία, πνευματικές ομιλίες 2 ή και 3 φορές την εβδομάδα για την οικογένεια, για την ευχή, για τα συναξάρια των Αγίων μας, για την Ορθοδοξία.

Ο παπα Νικόλας του Προφήτη Ηλία λοιπόν, πολύ πριν η ανεκτικότητα γίνει μόδα, τους σήκωνε όλους, πριν ο αντιρατσιστικός γίνει "τρομο"νόμος, υπήρξε μια ανοιχτή αγκαλιά δίχως διακρίσεις κατά το πρότυπο του Χριστού.
Έθετε όμως το όριο των Πατέρων στην αγάπη του, που το όριο της αγάπης είναι το ψέμμα και η αίρεσις.

Σήμερα ο πνευματικός μου πατέρας, καταδικάζεται από ένα Επισκοπικό δικαστήριο παρωδία, μόνον και μόνον επειδή πιστεύει πως ο Οικουμενισμός είναι παναίρεσις.
Επειδή πιστεύει πως στην λεγόμενη Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης επιχειρήθηκε (και αυτό είναι ιστορικά επαναλαμβανόμενη σε καιρούς αιρέσεων εκτροπή) η Συνοδική κατοχύρωση μιας αιρετικής διδασκαλίας. Αποφαίνονται περί τούτου Άγιοι και φωτισμένοι γέροντες της Εκκλησίας μας.
Αγωνίζεται εσχάτως στο πλευρό του φωτισμένου ομοτίμου καθηγητού της Θεολογικής, π. Θεοδώρου Ζήση, ο οποίος είναι από τους εκλεκτούς εκείνους δασκάλους της Θεολογικής επιστήμης, που συντρίβουν Πατερικά και θεολογικά την επιχειρούμενη εκρτοπή.
Το αποτέλεσμα; Καταδικάζεται και ο π. Θεόδωρος Ζήσης, με επιπλέον κατηγορία της Φατρίας.
Το κατηγορητήριο και των δύο προσχηματικό και ψευδές: Σχίσμα, συκοφαντία και εξύβριση, απείθεια και καταφρόνηση και σκανδαλισμός.
Παραπέμπονται σε συνοδικό δικαστήριο με το αίτημα της καθαιρέσεως διότι υποστηρίζουν πως ο Οικουμενισμός είναι παναίρεσις.
Αποφάσισαν δε μετά πολλής προσοχής, προσευχής κα μελέτης να καταφύγουν στο έσχατο Πατερικό μέτρο της διακοπής μνημόνευσης του αιρετίζοντος Επισκόπου τους.

Αγαπητέ κ Καραγιάννη

Στο άρθρο σας διαπράξατε ένα δικαιολογημένο για τη θέση σας ατόπημα: Δώσατε έναν ορισμό για τον Οικουμενισμό εντελώς λανθασμένο.
Στο ίδιο άρθρο συνέχεια απευθυνθήκατε στο θυμικό μας, για να υπερασπισθείτε τον θεσμό του Οικουμενικού Πατριάρχη και καταφέρατε να αθωώσατε το πρόσωπο.
Σήμερα με τη δευτερολογία σας, αποδείξατε ναι μεν πως τα κίνητρά σας είναι ειλικρινή, όμως η θεολογική σας ανεπάρκεια, σας παρασύρρει στην ίδια λαθμένη θεώρηση: Δεν υπάρχει ζήτημα ενότητος σε καιρό αιρέσεως. Το ζήτημα είναι η αλήθεια του Χριστού ή το ψέμμα της αιρέσεως και της απώλειας. Στην Ορθοδοξία μπορούμε να υπομέινουμε πολέμους, κακουχίες, βασανιστήρια και τον θάνατο αν μας αξιώσει ο Θεός. Σε καιρό αίρεσεως, τι θα μας ωφελήσει η ενότητα αν χάσουμε την ψυχη μας;

Και κάτι τελευταίο: Όλα όσα σωστά επισημαίνετε, οφείλατε να τα απευθύνετε στον ένοικο του Φαναρίου. Όχι στον θεσμό που τον τιμούμε και θα τον υπερασπιστούμε και με το αίμα μας αν χρειαστεί αλλά στο πρόσωπο.

Αν από το κάδρο της κρίσεως που περιγράφετε, εστιάσετε στο πρόσωπο θα εννοήσετε πως φέρει ακέραια την ευθύνη για την αναστάτωση και κρύβεται πίσω από τον θεσμό όταν τον εξυπηρετεί. Με διγλωσσία, με διπλωματία, με μεταπατερική θεολογία, με αγαπολογία και "πράσσειν άλογα", ο Πατριάρχης του γένους απλά διαψεύδει τις προσδοκίες του πιστού λαού και δεν ενδιαφέρεται για όσα εσεις ομολογείτε ειλικρινώς γράφοντας:


"Με ενδιαφέρει η γνώμη σας και μόνο. Η γνώμη των απλών πιστών, η γνώμη του Έλληνα, του ανθρώπου που όπως και γω και όλοι βρίσκουμε καταφύγιο στην πίστη μας και αδιαφορούμε για έριδες και για κόντρες."
Ο Θεός όμως δεν εμπαίζεται.

Καλή Ανάσταση